Anak ng tokwa talaga o!

Minsan ko na nga lang makukunan ng litrato si Beyonce nang personal, ganito pa ang kalalabasan:

Demit! Kasi… kasi… 

Kelangan kong maging professional.  Baka biglang magpa-interview ang bruha, imbes na mikropono, cellphone ko ang maitapat ko.

Eh di yari ako sa boss ko…

‘Eto Close-up:

Pakshet talaga! Kung bakit sa lahat pa ng puwedeng takpan eh ‘yung mukha pa! Kapal kasi ng buhok eh! Tapos balot na balot pa, wala bang nakapagsabi sa kanya na mainit todits sa Pilipinas?! Na-iimagine ko na tuloy kapag ipagmamalaki ko ‘tong litratong ito sa mga magiging anak ko…

“May picture ako ni Beyonce nung bumisita siya dito sa Pilipinas!”

“Talaga Mama? Patingin!” (excited, with matching dilat na dilat na mga mata. Para siguro tayo kapag sinabi ng magulang natin na may picture sila ng Beatles in Manila)

“Eto o!” (ipapakita ang picture)

(Magtataka muna) “Ah… Ay, sa’n po si Beyonce dito?” (maniningkit pa ang mga mata kasi baka blurred lang ang picture, liit ni Beyonce eh)

“Ayan o! ‘Yung nakaputi na pababa ng eroplano!” (maniningkit din habang tinuturo ‘yung picture…  lumalabo na kasi mata)

“Ay…  Ba’t nakatakip yung buhok? Siya po ba talaga ‘yan?” (nanlulumo)

(trying hard to be enthusiastic and convincing) “Oo! Siya ‘yan! Kulot naman talaga siya eh! Tsaka tingnan niyo ‘yung katawan, bootylicious di ba?”

(ma-eexcite ulit) “May iba pa kayong litrato?”

(kunwari di affected) “Wala na, ‘yan lang. Busy si mama eh.”

(manghihinayang) “Ay, ganun? Sayang nakatakip mukha.”

Lekat na coverage talaga ’yan. Hindi man lang nagpa-interview si Beyonce. Rumampa lang ng limang segundo tapos disappear na.

‘Yan tuloy, change topic ako. Kala ko pa man din makakasayaw na ako ng “To the left, to the left…” sa concert niya bukas… (May media passes na kami eh! Why, oh why, hindi siya nagpa-interview?!)

 Hay. Life.